ഒറ്റയാന്‍

ചാറ്റല്‍ മഴയത്ത്‌ നിലാവ് തേടി ട്രെയിന്‍ ഇറങ്ങിയ എന്നെ വരവേറ്റത് ഇരുണ്ട ആകാശമായിരുന്നു. മിന്നല്‍ പിണറുകള്‍ ആകാശത്ത് ചിത്രം വരച്ചു പേടിപ്പിച്ചു കൊണ്ടേയിരുന്നു. ഒറ്റക്കായത് കൊണ്ടാവാം, ആ ചിത്ര രചന ആസ്വദിക്കാന്‍ എനിക്കായില്ല. മൊബൈല്‍ വെട്ടത്തില്‍ റെയില്‍ പാളത്തിനു നീളം കൂടുന്നതായും അനുഭവപ്പെട്ടു. പേടി മാറാനോ എന്തോ, ഞാന്‍ എന്‍റെ ട്രെയിന്‍ മേറ്റ്സ് നെ വിളിച്ചു. അയ്യേ! പേടി പോലും! - ഒരാള്‍. ഞങ്ങളുണ്ട് നിന്റെ കൂടെ - മറ്റൊരാള്‍. പിന്നീടെല്ലാവരും ചേര്‍ന്ന് എനിക്ക് നേര്‍ന്നത് പ്രേതങ്ങളുടെ കൂട്ട്. ഒടുവില്‍ അവരെ പ്രേതങ്ങളായി മനസ്സില്‍ കരുതി വേനല്‍ മഴ വൈദ്യുതി അണച്ച വീട്ടിലേക്ക് ഞാന്‍ തനിയെ, മഴയില്‍ കുതിര്‍ന്ന റെയില്‍ പാളത്തിലൂടെ നടന്നു..